.: آخه به ما چه ؟ :.

به نام خدا

امروز می خوام از یکی از فرهنگهای والای ایرانیمون پرده برداری کنم.

.

.

.

.

از 18 تا 20 سالگی موظف بودم پرسش " درس نمیخونی؟" و "دانشگاه نمی خوای بری؟" و "چرا دانشگاه نمیری؟" و "اگه درس نمیخونی چرا شوهر نمی کنی؟" که خدا رحم کرد و تندی کاردانی و بعدشم کارشناسی رو قبول شدم.

بعدش از 20 تا 28 سالگی با پرسش مداوم " ازدواج نمی کنی؟" و "چرا ازدواج نمی کنی؟" و "تو که خواستگار داری پس سخت گیری!" و ... مواجه بودم. که باز خدا رو شکر بلاخره ازدواج کردم و اون دوره هم گذشت.

بعد اون در 29 سالگی که ازدواج کرده بودم، به خاطر علاقه ای که به بچه داشتم و دارم و همیشه گفته بودم زود بچه دار خواهم شد به پرسش "تو که بچه می خواستی پس کی میاری؟" و "چیییی شد پسسسسسس تو که می خواسسسستی زود بچه دار بشیییییی! " و "بچه نمیاری؟" روبرو بودم.

در 31 سالگی که دختر نازنینم به دنیا اومد پرسش جدیدی برای اطرافیانم پیش اومده. و باز هم شیفتش میدن به علاقه ای که به بچه دارم و یکی یک دونه دوست ندارم. "دومی کی انشاالله؟؟؟؟؟؟"

و من نمی دونم کی قراره با احترام و یا نه حتی، مثل خودشون بدون احترام باهاشون برخورد کنم. چیزهایی رو می پرسند که اگر روزی از خودشون پرسیده می شد که می شد، برخوردهای بسیار بدی انجام می دادند که دادند...........

خدایا فرهنگ 2500 ساله مان را کمی ارتقا ببخش. متشکرم.